وبلاگی برای زندگی

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَّلیُِکَ الفَرَج

وبلاگی برای زندگی

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَّلیُِکَ الفَرَج

وبلاگی برای زندگی

در نشر مطالب کوشا باشید.
و نظر هم فراموش نشود...
یا علی....التماس دعا

آخرین نظرات

۲ مطلب با موضوع «هدف از خلقت انسان» ثبت شده است

مقصود اهل معرفت از فیض، همان چیزی است که در فلسفه از آن به بخشش وجود(اعطای وجود) تعبیر می‌آورند. توضیح این‌که از نظر اهل معرفت، ذات متعالی خداوند هستی محض است، شدت و کمال هستی او موجب تحقق موجودات، و به بیان دقیق‌تر موجب عشق به ظهور و تجلی می‌گردد. بکار گیری کلمه‌ی فیض برای اشاره به کمال وجودی حضرت حق است، زیرا کلمه فیض در لغت به معنای پر شدن ظرف از آب و جارى شدن از آن است.در نظر اهل معرفت گویا ذات باری تعالی سرچشمه و جوشش وجود است. البته اهل معرفت فیض را به اقدس و مقدس تقسیم می‌کنند. 

*******************************************************************************

چنان که ملاصدرا بیان می‌کند جود، اعطائی است که بدون عوض صورت پذیرد.
توضیح آنکه اعطاء و بخشش دو گونه است:
۱. معامله : عبارتست از اینکه چیزی را عطا کنی و در مقابل آن چیزی دریافت کنی؛ خواه آن عوض، عین باشد یا به نیکی یاد کردن یا دعا و یا حتی حاصل شدن صفت کمالیه یا برطرف شدن رذیلت اخلاقی باشد. به عبارتی معامله عبارت از آن است که بخشنده در اعطاء و بخشش خود، غرض یا رغبتی داشته باشد و به هر حال یک کمالی برای او حاصل می‌شود.

۲-جود: بخشش و احسانی است که معطی، در آن هیچ هدف یا فایده‌ای برای خود نداشته باشد و تنها از آن جهت که احسان است آن فعل از فاعل صادر می‌شود. طبق تعریفی که از "جود" ارائه شد، معلوم می‌شود که نه تنها فیاضیت و اعطاء خداوند به نحو جود می‌باشد بلکه بالاتر آن که هیچ کس غیر از خداوند به این معنا، جواد نخواهد بود.

با توجه به تعاریف بالا منظور از فیّاضیت خداوند واین که خداوند به خاطر فیّاضیّتش انسان را خلق کرده این است که خداوند که منشأ بخشش و عطاست،وجودیّت انسان را به او عطا کرده واین وجودیت وخلق انسان از عطای خداوند است.

۱ موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۸ شهریور ۹۴ ، ۱۰:۴۲
محمد صابری

در آفرینش انسان دو مسئله وجود دارد:


1.علت از جانب فاعل (خداوند)

2.هدف فعل (انسان) که سر انجام علت اول است.


هدف فعل که همان تکامل او وسیر به سوی خداوند است.


امّا علّت فاعل:

فیّاض بودن و جواد بودن از صفات خداوند است.


(اسراء،آیه 20) «و عطای پروردگارت منع نشده است»

یعنی برای عطا کردن محدودیتی از جانب پروردگار نیست و هر محدودیتی از جانب پذیرنده عطا است.


واین فیّاض بودن به وسیله ی خالقیّت محقّق میشود.پس لازمه ی فیّاض بودن خالقیت است.

یعنی اگر چیزی لایق آفریدن باشد وخدا آنرا نیافریند،این نیافریدن با توجه به خیر بودن وجود،منع از خیر است و بُخل محسوب میشود وبُخل از خداوند محال است.

پس اگر سوال شود که چرا خلق کرد جواب اینست که:چون خداوند است.


پس آفرینش فیضی از جانب خداوند است وکمال انسان فیضی دیگر که سرانجام وغایت فیض نخستین است.


(واما در مورد هدف فعل (تکامل انسان) به طور مفصّل در مطالب بعدی بحث خواهیم کرد)


۲ موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۸ شهریور ۹۴ ، ۰۸:۴۲
محمد صابری