وبلاگی برای زندگی

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَّلیُِکَ الفَرَج

وبلاگی برای زندگی

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَّلیُِکَ الفَرَج

وبلاگی برای زندگی

در نشر مطالب کوشا باشید.
و نظر هم فراموش نشود...
یا علی....التماس دعا

آخرین نظرات

«حضرت امام محمّد باقر(علیه السلام) در یک نگاه»

دوشنبه, ۱۹ مرداد ۱۳۹۴، ۰۲:۵۵ ب.ظ

«بسم الله الرحمن الرحیم»

امام محمّد باقر(علیه السلام) پنجمین امام از امامان معصوم مسلمانان است. امام باقر(ع) از پدر و مادرى علوى و پاک و مهذّب پا به عرصه وجود نهاد. در وجود آن حضرت صفات نیکوى دو جدّ بزرگوارش امام حسن و امام حسین(علیهم السلام) [امام حسن= جدّ مادرى و امام حسین= جدّ پدرى]به چشم مى خورد، امام باقر(ع) چند سال از عمر شریفش را در سایه جدّ بزرگوارش حضرت امام حسین(ع) به سر برد. آن حضرت در سایه پدر بزرگوار خود حضرت علىّ بن الحسین امام زین العابدین(ع) رشد و نموّ پیدا کرد تا این که به سنّ جوانى و اوج کمال رسید. آن حضرت همواره و تا دم شهادت همدم و همگام پدر بزرگوار خود امام سجّاد(ع) بود.

گذشته از جدّ بزرگوارش حضرت امام حسین(ع)، پدر بزرگوار امام باقر(علیه السلام) یعنى علىّ بن الحسین(ع) نیز الگوى بسیار بلند مرتبه اى براى آن حضرت بوده است. چرا که آن حضرت از فرط زهد و تقوا و عبادت به « زین العابدین » ،« جمال الدّین » و « سراج الدّنیا » ،« قدوة الزّاهدین » ،« سیّدالساجدین » لقب گرفته بود. آن حضرت به شهادت تمام معاصران خود از بسیارىِ شرافت، آقایى، دانش، درخشندگى و کمال عقل صددرصد شایسته مقام امامت عظمى و رهبرى جامعه بوده است.

امام باقر(علیه السلام) دانش و معرفت را از سرچشمه جوشان چنین پدر بزرگوارى نوشید، تا این که سرآمد همگان گردید و در تمام رشته هاى دانش صاحبِ نظر و نوآورى شد. چنان که جدّ بزرگوارش حضرت پیامبر اکرم(ص)مطابق این حدیث شریف نبوى که فرمودند او شکافنده دانش هاست، وى را به لقب باقر یعنى شکافنده دانش ملقّب فرموده و مسلمانان را به ولادت این مولود و نقش مؤثّرش در زنده کردن دانش هاى دینى بشارت داده اند. البتّه این ولادت مبارک در عصر و زمانه اى به وقوع پیوست که امّت اسلام در اثر فتوحات پیاپى و در هم آمیختگى تمدّن ها و مبادلات فرهنگى دستخوش گردبادهاى تغییر و تبدّل گردید که با توجّه به نوپایى حرکت فرهنگى و علمى اسلام، و همچنین محرومیّت امّت از سرچشمه فیّاض رسالت الهى که در اهل بیت پیامبر اکرم(ص)تجسّم عینى پیدا مى کرد، این فرهنگ هاى وارداتى و گردبادهاى تغییر و تبدّل توانست امّت اسلام را دور زده و آنان را از فرهنگ اصیل خود دور گرداند.

امام محمّد باقر(علیه السلام) تمامى عمر بابرکت و شریف خود را در شهر مدینه منوّره به سر آوردند و باران دانش و معرفت آن حضرت بر امّت اسلام مى باریده است، همچنین در رابطه با جماعت نخبگان صالح که پیامبر اکرم(ص)بنیانگذار هسته مرکزى و اصلى آن بوده و امام على بن ابى طالب(علیه السلام) و سپس امام حسن و امام حسین(علیهما السلام) در ادامه، پرورش آنان را پى گرفته و پس از آن ها پدر بزرگوار امام باقر(ع) یعنى حضرت علىّ بن الحسین امام زین العابدین(ع)نیز به تغذیه روحى و معنوى و فکرى این جمعیّت صالح پرداخته و همه عناصر ساختارى و تکاملى رشد و نموّ این طبقه را به آنان اعطا کرده بود، حضرت امام باقر(ع) نیز ادامه دهنده راه پدران پاکش بود.

امام محمّد باقر(ع) از آغاز ولادت تا هنگام شهادت، بیداد و ستمگرى امویان را با تمام وجود خود لمس فرمود. البتّه اگر مدّت کوتاه خلافت عمر بن عبدالعزیز را که به حدود دو سال و نیم مى رسد و در طول آن، نسبتاً اوضاع بهتر شده بود از مدّت عمر شریف آن حضرت کسر کنیم.

بنابر این امام باقر(علیه السلام) با شدیدترین دوران هاى ستم و بیدادگرى امویان هم عصر بوده است. البتّه آن حضرت به زمان افول کوکب بخت این جریان جاهلى (بنى امیّه) نیز نزدیک بوده است. امّا در عین حال به عنوان یک شخص بیدار، بزرگ و متکامل از دیدن حکومت بیدادگر اموى رنج ها برده و جام تلخ غصّه ها و اندوه ها را جرعه جرعه نوشیده است.

امّا در عین حال امام باقر(علیه السلام) به دلیل رو آوردن مسلمانان از نقاط مختلف عالم اسلام به سمت آن حضرت توانستند تعداد بسیارى از فقیهان، دانشمندان و مفسّران را در دانشگاه علمى خود تربیت نمایند. چرا که همه امّت اسلام به صورت بى نظیرى در برابر فضل و کمال آن حضرت سر تعظیم فرود آورده بودند، البتّه امام باقر(ع) هیچگاه از رویدادهایى که در عرصه جامعه اسلامى به وقوع مى پیوست کناره گیرى نکرده و همیشه در بیدار کردن توده ها، به حرکت درآوردن افکار آن ها، شخصیّت بخشیدن و زنده کردن کرامت امّت چه از نظر داد و دهش هاى مادّى و چه از نظر افاضات معنوى همچون پدران بزرگوار و اجداد طاهرش همواره نقشى مثبت و فعّال داشته است. آن حضرت هیچگاه از پدران و اجداد طاهرین خود از نظر عبادت، تقوا، صبر و اخلاص پایین تر نبوده است. بنابر این آن حضرت الگوى بسیار مناسب و بزرگى براى نسلِ هم عصر خود و همچنین نسل هاى بعدى بوده اند.

سلام بر او باد روزى که متولّد شد و روزى که با علم و عمل به مجاهده در راه خدا پرداخت و روزى که به شهادت رسید و به لقاء محبوب شتافت و روزى که دوباره زنده و برانگیخته خواهد شد.


«منبع:پیشوایان هدایت ج-7»

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی