وبلاگی برای زندگی

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَّلیُِکَ الفَرَج

وبلاگی برای زندگی

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَّلیُِکَ الفَرَج

وبلاگی برای زندگی

در نشر مطالب کوشا باشید.
و نظر هم فراموش نشود...
یا علی....التماس دعا

آخرین نظرات

«حضرت امام موسی کاظم (علیه السلام) در یک نگاه»

يكشنبه, ۲۵ مرداد ۱۳۹۴، ۰۹:۰۰ ق.ظ

«بسم الله الرحمن الرحیم»

امام موسى بن جعفر(علیه السلام) معروف به« کاظم الغیظ » (فروبرنده خشم) هفتمین پیشواى مسلمانان پس از پیامبر(صلى الله علیه وآله) است.

امام موسى(علیه السلام) در سال ١٢٨ (هـ.ق) روزگار پایانى حکومت امویان زاده شد و با روزگار فروپاشى این خاندان که به نام خلافت رسول الله در سرزمین اسلام به تباهى پرداختند و  نیز آغاز پیدایش حکومت عباسیان که با شعار «الرضا من آل محمد(صلى الله علیه وآله):حاکم مورد رضایت از آل محمد» بر مرکز حکومت و رهبرى جهان اسلام سلطه یافتند،معاصر بود. دو دهه از عمر مبارک خود را در سایه پدرش حضرت جعفر بن محمد الصادق(علیه السلام) زیست و از سایه سار دانش پدر گرامى و مدرسه و مکتبى ربانى که با پرتو فراگیر خود، جهان اسلام، بلکه تمام بشریت را در برگرفته بود بهره مند شد.

آن حضرت(علیه السلام)، دوران حکمرانى سفاح و منصور عباسى را  که در ٢٥ شوال ١٤٨(هـ.ق) پدر بزرگوار آن جناب به شهادت رسانده بود،درک نمود و در حالى که خطر مرگ وجود مبارکش را تهدید مى کرد و جامعه دستخوش بحران بود، به جاى پدر عهده دار منصب امامت شد. حضرت صادق(علیه السلام) براى حفاظت از جان فرزندش موسى، تدابیرى اندیشید تا در بدترین شرایط سیاسى، جنبش رسالت الهى تداوم یابد. بدین ترتیب این درخت تناور و پرشاخ و برگ و سر به آسمان کشیده به ثمر نشست و در سه دهه از عمر مالامال از هدایت، از آزادى نسبىِ روزگار مهدى عباسى و حدود یک دهه در روزگار هارون برخوردار شد. پایه هاى حکومت عباسى در سه دهه نخستى که امام کاظم(ع) با آنان هم عصر بود، هنوز به طور کامل قدرت نگرفته بود، اما امام در دهه چهارم زندگى خود با فشارها و تنگناهایى رو به رو شد که هیچ یک از امامان(ع) در روزگار امویان و در عهد خلفاى پیشین عباسى با آن رو به رو نبودند.

زندان هاى طولانى، طرح هاى پیاپى براى از میان برداشتن امام و سرانجام کشته شدن به دست کارگزاران حکومتى که به نام خدا و پیامبر(صلى الله علیه وآله)فرمانروایى مى کرد، تنگناهایى بود که حضرت کاظم(علیه السلام) با آن رو به رو شد.

نقل شده است:

 «آن گاه که هارون الرشید، امام کاظم(ع) را دستگیر کرد خطاب به پیامبر اسلام(ص) و در حالى که عذرخواهى مى کرد گفت: از آن رو نواده تو را بازداشت مى کنم که وجودش در میان امت، باعث تفرقه و پراکندگى است.»

بدین ترتیب مى بینیم که شمشیر بر گردن مسلمانان و حتى امامان و پیشوایان حقیقى ایشان سایه افکنده بود.

امام کاظم(ع) در اهمیت دادن به رسالت الهى و مصون داشتن آن از تباهى و تحریف، جدیت در حفظ و بازداشتن امت از فروپاشى و نابودى، نبرد با ستمگران و تأیید و حمایت از آمران به معروف و بازدارندگان از ارتکاب منکر، راه و روش جدش رسول خدا و پدران معصوم خود از حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) تا حضرت امام صادق(علیه السلام) را در پیش گرفت تا حاکمان را از گستراندن دامنه ستم و خودکامگى بازدارد.

مکتب و محفل علمى آن حضرت مالامال از عالمان و جویندگان معرفت و دانش بود که جریانى اسلامى  فرهنگى پدید آورد و در برابر میراث تمام تمدن ها و فرهنگ هاىِ وارداتى هماورد مى طلبید. این مکتب علمى، همچنان عالمان و مجتهدانى برجسته پرورش داده و روش و اسلوب شناخت دانش هاى اسلامى (الهیات) و علوم پایه را به جهانیان عرضه داشت. فعالیت هاى پژوهشى و تشکیلاتى آن حضرت نشان دهنده توجه فوق العاده ایشان به جماعت صالحان و برنامه ریزى براى آینده درخشان و آکنده از طلایه داران هشیار و بیدار امت اسلامى بود که میراث عصرى طلایى را  که معارف و علوم مکتب پیشروِ اهل بیت(علیهم السلام) جانى تازه گرفته بود  از گزند حوادث حفظ کرده، به ما ارزانى داشتند و همچنان تا به امروز شکوفا و درخشان است.

 امام موسى بن جعفر(علیه السلام) به « عابد »،« تقى »،« باب الحوائج الى الله »  و به دلیلبردبارى بیش از حدّ به « کاظم »شهرت یافت. او هرگز تسلیم فشار و ستم حاکمان  عباسى که محدود کردن فعالیت الهى آن حضرت را مى خواستند نشد و هماره براى حفظ و صیانت از رسالت الهى و دولت اسلامى از فروپاشى در تلاش بود تا به امت اسلامى هویت بخشیده و مؤمنان را از گزند فشارها و معارضه پیاپى و روزافزون حاکمان عباسى مصونیت بخشد. امام کاظم(علیه السلام)همچنان در امر رسالت و عقیده پاک خود ثابت قدم بود و مقاومت ورزید، از ملامت هیچ ملامتگرى نهراسید و هر چه داشت در راه خدا و براى اعتلاى کلمه خدا و آیین جدش پیامبر(ص) داد و سرانجام جان خود را در این راه نهاد و در سال ١٨٣ یا ١٨٤(هـ.ق) به زهر جفاى هارون الرشید دعوت پروردگارش را پاسخ گفت.

پس درود بر او باد آن روز که زاده شد و آن زمان که در راه خدا جهاد کرده و آن روز که از جام شهادت نوشید و آن روز که برانگیخته مى شود.


«منبع:پیشوایان هدایت ج-9»

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی